Related Posts Plugin for WordPress, Blogger... Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

EGYPTE - EL GOUNA

Maandagen kunnen niet schoner zijn: helderblauw water, een bed met ongelofelijk zachte kussens en meneertjes die uw valies naar de kamer brengen. El Gouna is de bestemming van dag 3 & 4 en brengt ons meteen weer in een totaal verschillend decor dan dat in het authentieke(re) Luxor. Letterlijk niks is hier authentiek, alles is artificieel en aangelegd, de stad en ik zijn bijna even oud. Maar ook al werd de stad pas in ‘89 aangelegd, ik wil niet gezegd hebben dat ‘t niet de moeite is. Bij aankomst viel meteen de pracht van de Rode Zee op, met een platform met parasolletjes op 1 kilometer van de kustlijn als ons target: daar zouden we naartoe zwemmen.

Laat ons zeggen dat de zee in het algemeen het kind in mij naar boven brengt: met een paar roggen en krabben als toevallige passanten was mijn dag dus geslaagd.

Reken daar nog eens een topper van een zonsondergang bij en ge hebt een heel blij amoorietje. 

El Gouna is mondain en jong, tegelijkertijd het Saint-Tropez én het Ibiza van de Rode Zee. Dat merkt ge meteen als ge voet aan wal zet in de haven: jachten van groot, groter, grootst formaat en flanerende toeristen die kiezen uit “een pizzaatje vanavond en daarna een filmke in de 9D (!) cinema of toch maar gewoon een dagschotel bij ‘Chez Chantal’?” Niks mis mee, want ons diner uit de zee in Club Du Port (mét zwembad en feestjes op donderdag) was gigantisch lekker - en dat hoort ge van iemand die vroeger walgde van sea food. Na de 7 glazen rosé die Astrid en ik gemakkelijk binnegegoten (ge moet gij de obers die uw glas constant aanvullen maar eens proberen tegen te houden) werd er besloten om ‘downtown' onveilig te maken.
Enter Jobo’s: een keet die bruine kroeg en cocktailbar ineen is én strawberry daiquiri’s seveert. Oh, en wijntjes in kannetjes, subliem!
Al wie beweert dat ge in Arabische landen dus geen alcohol kunt krijgen: they’re wrong. 
Gevolg van een alcoholrijk avondje waren de dansjes die we samen met de voorzitter van de Waalse duikersvereniging placeerden én de Tuk Tuk race van downtown naar het hotel die daarop volgde. De Tukxi chauffeur had snel in ‘t snotje dat hij zich moest reppen met de drie Belgische deernes op zijn achterbank. Meer dan de 5 Egyptische pond per persoon waard, de schouderklopjes en lofbetuigingen kreeg die kerel er voor niks bij. Ik hoop dat ie even goed heeft geslapen als ikzelf die nacht.
De compleet uitgeruste snowboarder in mij was intens nieuwsgierig naar de wakeboarding session die we geserveerd kregen op dag 4. Enter Cable Park El Gouna waar ik mocht ondervinden dat ge best een wetsuit aandoet voor ge zo’n board onder uw voetjes bindt. Mijn bloot gat werd niet vastgelegd op de gevoelige plaat, but it was there. Maar wakeboarden I like, buiten dat onderbroek dat niet bleef zitten. Een frisse watersport bij 35 graden is altijd een goed idee, lijkt mij. Ik ga ‘t zeker nog doen, wetsuit incluis. 

image
Ten slotte, aangezien El Gouna u bij aankomst gepresenteerd wordt in de vorm van een magazine met een als zeemeermin verkleedde vrouw er op, mocht een boottochtje in de aangelegde lagune niet ontbreken. Ideale afsluiter: een beetje binnenkijken bij de beau monde van het Midden Oosten, roodbruine, zonnebadende koppels spotten en gniffelen om zeilclubs met klinkenden namen als ‘Sail La Vie’.

Aan diversiteit en originaliteit geen gebrek in El Gouna. Een stad die trouwens geen stad is, niet zoals wij steden kennen, met burgemeesters en schepenen en public sevices. Neen, El Gouna is eigenlijk een groot openluchtcomplex van toeristische attracties, activiteiten en hotels, die allemaal eigendom zijn van telecombaas Samih Sawiris. Iedereen die er woont (want mister Sawiris zorgt voor zijn personeel) en werkt, werkt voor 1 big boss. Beetje gek om te bevatten, maar ‘t zou me niet opgevallen zijn mocht het niemand het mij gezegd hebben. Wie fan is van de zee, een goed zwembad en stralend weer is aan de Rode Zee en El Gouna opperbest af, beter dan in Hurghada of Safaga wat mij betreft. De stad was misschien ietsje te afgelekt naar mijn goesting, maar om te wakeboarden en te duiken zou ik alvast nog eens een aller-retourtje boeken. Daarenboven wil ik ook piramides zien bij mijn volgende bezoek aan het land, het grote gemis van de reis, dus moét ik wel eens terugkeren. 
image
Dit stukje was het laatste dagboekrelaas (klik hier voor deel 1 en deel 2) dat ik u nog kon schenken. Ik wil graag afsluiten met het bedanken van Thomas Cook en in het bijzonder Kim, Kathleen en Joy die ons een toptijd bezorgd hebben. Merci dames en merci mister Cook!

EGYPTE - LUXOR


Terwijl Ik dit schrijf is het bijna half acht ‘s ochtens en zit ik in de zon - het enige tijdstip van de dag waarbij de temperatuur nog aanvaardbaar is voor blote benen en armen - aan m’n hotelkamer die 2 keer zo groot is als m’n living thuis. Rondom mij beginnen werkmannen aan hun dag: de tuin onderhouden, kamers schoonmaken, … Alles gebeurt hier door mannen, nog steeds weinig vrouwen te bespeuren. Ik bevind mij in het Maritiem Jolie Ville op King’s Island, een klein eiland op de Nijl, net voorbij Luxor. Het uitzicht en de zonsondergang zijn hier van het niveau ‘extraordinair’.
We bezochten Luxor na een busrit van vijf uur die verrassend snel voorbij ging, en startten met een lunch in het Winter Palace, een gigantische mooi en poepchique hotel (nu een Sofitel), met een vieille luxe vibe die mij wat deed denken aan 'The Grand Budapest', maar dan de Midden Oosten variant.
image image
Er was ons verteld dat we opgekleed verwacht werden, hetgeen een hoopje Belgen in hemdjes en chique jurkjes opleverde naast de zwembadhangers en zonnekloppers tijdens de lunch. Jawel, we aten naast het zwembad. Maar op die lunch zelf, buiten dat we ons te pletter zweetten tijdens het verorberen ervan, was niks aan te merken. Ik bedoel, mijn dessert is niet elke dag gemaakt van chocoladen palmbomen waarvan de blaadjes langzaam smelten… Alleen voor het eten is deze plek al een zware aanrader, om nog maar te zwijgen van de geschiedenis (Agatha Christie schreef hier ‘Moord op de Nijl’ en Howard Carter verbleef hier ook toen hij de tombe van Toetanchamon ontdekte) die deze plek met zich meedraagt.
image
Luxor Tempel was de volgende stop en heeft zo mogelijk nog meer indruk op mij nagelaten dan het eten op mijn bord. Zo groot, zo machtig, zo indrukwekkend! De charme gaat wel wat verloren als verschillende Egyptische mannen zich opdringen om op uw foto’s te staan tegen betaling, maar ‘t land heeft wel erg te lijden onder de stempel ‘onveilig’ die ‘t krijgt en mensen zoeken overal een manier om geld te verdienen, ge kunt ‘t ze moeilijk kwalijk nemen.
image image
Luxor kwam op mij over als een bruisende stad, met heel wat lokaal leven en een rijk verleden. Spijtig dat ik er niet langer kon vertoeven, want ‘t leek me wel leuk om eens een avond op één van de pleinen door te brengen - ‘t leven begint daar pas na zonsondergang (+- 6 uur in septbember) omdat ‘t overdag te heet is om te bougeren. Maar wat ik zag was redelijk indrukwekkend: het leven aan de Nijl is helemaal anders dan dat aan de Rode Zee. Ik zag meer van het Egypte waar ik naar op zoek was dan in een artificele stad als Hurghada.
's Avonds werd ons bezoek afgerond met een potsierlijk diner op het dek van een cruiseship op de Nijl. Hoewel we slechts met 15 waren had de bemanning een feestmaal voor zo’n 100 gasten voorbereid. Ik hoop dat iedere ober/kok een deel heeft mogen meenemen voor zijn vrouw en kinderen, want ik ben niet verder gekomen dan 1 bord en een paar baklavaatjes. Zo’n boot is pretty impressive door z’n grootte alleen al en de grootstheid van de Nijl maakt dat helemaal af. ‘t Zou niks voor mij zijn om een week door te brengen op z’n schip (ook al gaat ie regelmatig aan wal), maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die houden van de manier van reizen. Ik was blij dat ik op het vasteland mocht slapen, in m’n kamer van 16 graden - matigen met airco is hier een onbestaand begrip. Gelukkig hebben ze hier een infinity pool met zicht op de Nijl, mij hebt ge niet horen klagen…
image image

EGYPTE - HURGHADA

Terwijl ik dit neerschrijf heb ik er net mijn allereerste dag op het Afrikaanse continent achter de rug en zit ik op een bus richting Luxor, met in m’n nek de zon (die om negen uur ‘s ochtends al harder brandt dan ze ooit in België zal doen). 
Hurghada en meerbepaald het Sunrise Crystal Bay Resort is het decor voor dag 1, die meteen begon met een iets te overweldigend ontbijtbuffet - of nee, met een lichaam badend in het zweet, maar dat stukje zal ik u besparen, want eigenlijk zijt ge hier 24/7 in een state of sweatyness. Maar ontbijt dus. Wij vragen ons meteen af of we geen vork én mes én lepel kunnen krijgen, maar Ahmed (onze Egyptische gids die graag high fives uitdeelt) eet/schrokt het gewoon binnen met z’n pollekes. Vijf minuutjes en klaar, busje op en naar de eerste activiteit van de dag: op een quad door de woestijn cruisen. Niet Birgit Bardotstyle met zonnebril en sjaal in de wind, maar met stof, zand, stenen en een moordende zon die uw benen bijna verschroeid (als dat nog niet gebeurde door de gloeiend hete uitlaat). Lange broeken zijn aangeraden wisten ze ons te vertellen net voor we die tuigen gingen berijden). Mijn outfit bestond helaas uit een wit topje (ook geen aanrader, wegens het zand -> vuiligheid), een shortje en een sjaal (4€ well spent!) en het gevoel dat ge moogt meedoen in Beyoncé’s clip voor ‘Superpower’.
image
image
© Toni De Coninck

 

Maar zo wijs! Tegen 50 kilometer per uur op een ruwe ondegrond, ik voelde me heel eventjes Koen Wauters in Parijs-Dakar. De quad-verhurende mannen (nog geen enkele Egyptische vrouw gezien ondertussen, ik ben benieuwd of ze bestaan) rijden rechtstaand, losjes zoals je op een moto zou zitten, met drie, met twee, zonder bescherming, crazy dudes. Oh ja, uw duimkramp moet ge erbij nemen, die vinger is namelijk essentieel bij het gas geven namelijk. 
Met de quad maakten we een kleine pitstop in de woestijn, waar we thee uit schattige emailen kopjes geserveerd kregen. Bezoekje aan bedoeïenen: check. Prachtige ogen die van onder een sluier ons tegemoet keken en joelende kindjes op hun eigen dromedaris. Een ritje op één van hun dromedarissen sloeg ik niet af en leverde één van de grappigste foto’s van de reis op, een selfie van de man die mij op dat beest wilde fotograferen maar per ongeluk de frontfacing camera had geactiveerd :)
Onderschat zo’n uurtje op een quad niet, fysiek eist het wel wat, zeker bij 45 graden (zonnecrème ook verplicht). Als ge daarna niet snakt naar water, zijt ge waarschijnlijk gemaakt om ook uw eigen dromedaris te hebben en uw domicilie in de woenstijn te hebben. Sjans’ke voor ons, want de volgende geplande activiteit was duiken. Ik mocht aan de hand van Bert, een Hollander met een accent dat ge kent van uit New Kids, het rif in de Rode Zee ontdekken. Crazy shizzles! Koffervissen, anemonen, clownvissen, zeekomkommers, … mocht mijn onderwatertoestel tot 8 meter diep kunnen stonden ze allemaal op mijn onderwaterselfie. Verschrikkelijk veel water in mijn oren en 40 minuten later kwamen we weer boven en was ik compleet overdonderd. Ik snap compleet waarom Thomas Cook sinds kort duikvakanties aanbiedt… Sowieso een to do’tje voor een reis naar Thailand die ik sowieso moet doen voor ik kinders baar.
image
En voor ik vergeet mee te geven: elegant het water uitkomen met lood rond uw bekken en al dat ander gerief = onmogelijk. Met dank aan Toni voor het vastleggen daarvan :-).
Twee eerste keren op 1 dag, vrij geslaagd begin van dat perstripke, dunkt mij.

Van een zotte zomer gesproken…

Juni/juli/augustus waren hier kalm, te kalm voor wie mij als persoon kent. Ik kan amper stilzitten, heb geen geduld, het moet vooruit gaan en het mag ook snel die richting uit gaan. En dat is exact wat er met de zomer van 2014 (en bij uitbreiding het hele jaar) is gebeurd. Van Ibiza in mei, naar Neuviale en Mallorca in juni, Rock Werchter in juli, Pukkelpop in augustus tot Neuviale once again en Egypte in september. Ge begrijpt mij dus wel als ik u vertel dat er weinig tijd was om mijn zomerse zielenroerselen hier voor u te grabbel te gooien. Vrolijke vijf uur durende vluchten zijn ideaal om die schade eventjes in te halen. Als ik deze blogpost gepubliceerd krijg, sta ik alweer met twee voeten op de grond en zitten mijn allereerste dagen op het Afrikaanse continent er op. Thomas Cook was namelijk zo vriendelijk om mij op een blauwe maandag uit te nodigen voor een tripje in Egypte.
"HELLZ TO THE YEAH" was mijn allereerste gedacht, meteen gevolgd door "is dat daar wel veilig?". En ik was duidelijk niet enige die dat dacht, getuige daarvan zijn de ‘maakt dat ge niet onthoofd wordt’-tweets. Maar kijk: ik leef nog en heb ook al mijn ledematen en hersencellen terug mee naar huis. Egypte is een superuitgestrekt land dat naast Caïro (waar het af en toe durft te rommelen, as we all know) ongelofelijk veel te bieden heeft. Ik heb dat dus zelf mogen ontdekken en hoop de komende dagen een aantal blogposts te kunnen afwerken over wat we allemaal hebben uitgevreten in het land van Ramses, Cleopatra en Isis (de God, niet de onthoofdende terroristen). 

Voorlopig ga ik het houden op ‘en wat hebben we allemaal geleerd?’:
  • Egypte is grotendeels woestijn, de temperaturen die ge u daarbij moogt voorstellen zijn niet verschroeiend dankzij de altijd aanwezige, maar aangename wind.
  • Die woestijn is rotsachtig, geen Saharatoestanden hier.
  • Het regent er nooit. NOOIT.
  • In de winter noemen ze 25 graden koud. In de zomer zijn temperaturen tussen 40 en 30 graden normaal.
  • Airco is er gelukkig al ingeburgerd.
  • Egyptenaren (negen kansen op tien dat het Ahmed of Mohammed is) hebben schone ogen, maar vaak een gebit dat een overmatig tabakgebruik verraadt.
  • Ze durven ook wel wat nors te zijn, tenzij ze u moeten bedienen: dan vloeit de rosé rijkelijk.
  • Egypte is met zijn Rode Zeekust een paradijs voor duikers, zonder de Rode Zee vooral voor Engelsen, Russen en Duitsers (maar waar zitten die niet?)
  • Egyptische vrouwen lijken niet te bestaan, in de hotels waar ik kwam waren zelfs de kamermeisjes mannen (maar ze rulen wel).
  • Bedoeïenen weten hoe een iPhone werkt en weten zelfs hoe ze een perfecte selfie moeten nemen.
  • Frans en Engels hebben de meeste Egyptenaren wel onder de knie.
  • Omelet stations bij het ontbijt zijn gebruikelijk #SCORE!
  • De Nijl is de max, de muggen die ge er voor niks bij krijgt iets minder.
  • Egyptische pond is de officiële munt, maar flapperen met uw euro’s doet de gemiddelde Egyptenaar helemaal opleven (ze aanvaarden dat daar dus even goed).
Be prepared for Egypt overload de komende dagen, daarna beloof ik weer wat regelmatig te bloggen over shit happening in my life.
🗿ancient egypt rocks!🗿 #visitegypt #luxor

🗿ancient egypt rocks!🗿 #visitegypt #luxor