Related Posts Plugin for WordPress, Blogger... Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Dingen die onlangs mijn gedachten passeerden… [2]

Part 2.
In Londen, waar mijn hoofd niet stilstond omdat er niet echt iemand was om mee te praten:
Waarom gaan de leuningen van de roltrap sneller dan de roltrap zelf?
Waarom moest ik nu weer beslissen om alleen op stap te gaan? (ik mis mijn lief en onze lijflijkheid)
Hoe komt het dat zo’n massa mensen samen hun geluk beproeven in grote steden? 
Anonimiteit is tof en beangstigend tegelijkertijd.
Waarom heten winegums winegums? Daar zit toch geen wijn in?
Respect voor mensen die er in slagen met een inimini valieske te reizen. En ook: waarom lukt mij dat nooit?
En ook:
Tot voor kort onbekend en derhalve ook onderschat: edamame bonen en koolrabi (dank u, Smartmat!)
Alcohol en drugs zijn nog altijd speciale beestjes.
Ik ben ontzettend jaloers op mensen die goed kunnen dansen. En dan bedoel ik niet alleen So You Think You Can Dance-dansen, maar ook gewoon dansen op feestjes. Damn!

MOVIE NIGHTS (AND DAYS)

Toen ik zondag in mijn zetel zakte en mij voornam om een film te kijken met mijn lief, werd het duidelijk: ik heb nog nooit zo veel films op korte tijd gezien sinds ik in de ‘filmbusiness’ werk. En daar heb ik absoluut geen bezwaar tegen. Ik ben geen fanatieke TV-kijker, dus zo vaak zet ik dat spel niet aan. Goeie TV-series en films dwingen mij dan vaak wel weer om mij eens een avond voor ‘den bak’ te installeren. En sinds mijn maten Rex & Rio in the game zijn, gebeurt dat dus vaker dan voorheen.

Een kleine greep uit wat ik recent op het grote of iets kleinere scherm zag:

- The Impossible, Silver Linings Playbook & Gravity: als je eventjes in het menu van de digitale Telenet TV grasduint, kom je ‘t één en ‘t ander tegen. Dat er zoiets bestaat als een Oscar Special bijvoorbeeld, met heel wat winnende én genomineerde films in. Allemaal films die ik wel ken, maar nog nooit zag (de meesten toch). Ideaal om mijn schade in te halen dus. Die Oscars fascineren mij trouwens meer dan ooit. ‘t Zal aan die selfie liggen zeker?

- The Grand Budapest Hotel van Wes Anderson: naar het schijnt houdt ge van zijn films of haat ge ze. Dit was mijn eerste Wes Anderson (denk ik) en ik was meteen mee: ik ben dus fan. Ik zag de film in Richmix, een kleine, fijne bioscoop dichtbij Brick Lane in Londen (die leverde mij zelfs een Foursquarebadge op!) en op zich ook een aanrader. Het verhaal is ietwat absurd, maar oh zo smakelijk dankzij de kleuren, de sfeer en de topacteurs. Adrian Brody, William Dafoe, Ralph Fiennes en een onherkenbare Tilda Swinton. Oordeel aan de trailer zelf maar al of het iets voor u is of niet. Hi jis nu te zien in de bioscoop.

- Amazing Spider-Man 2 & Captain America: The Winter Soldier: werkgerelateerd is ‘t uiteraard noodzakelijk om mee te zijn met wat Marvel uitbrengt. 2 superheldenfilms op een korte tijd, een genre waar ik niet echt in thuis ben (ook al zou ‘t moeten). Allebei verschillend, maar wie fan was van Avengers en de voorbije Spider-Man films zal deze ook wel kunnen appreciëren. Allebei momenteel in de zalen ook.

- En dan is er ook nog gloednieuwe concept See You Tuesday, waardoor ik op een random dinsdagavond voor een prikje een film kan gaan kijken in de Sphinx bioscoop in Gent. Dankzij hen zag ik afgelopen maanden nog een ander soort films, iets meer niche, maar daarom niet minder gesmaakt. Onlangs was ‘t Blue Ruin, een nogal heftige film over een op wraak gezinde loner. Ik ben niet zo’n fan van bloederige/gewelddadige beelden op ‘t scherm - dat zullen de mensen die ooit al eens naast mij zaten in de bioscoop u kunnen bevestigen. Maar deze was niet te grof, wel intens en realistisch.

Vorige maand schotelde SYT ons Snowpiercer voor, een sci-fi verhaal gebaseerd op een graphic novel, dat zich in de toekomst afspeelt. Niet met spaceships of rare schepsel, maar met mensen van vlees en bloed. Ook met Chris Evans (Captain America), die zijn schone blauwe ogen op het witte doek doen nooit iets verkeerd. Oh, en òòk met een onherkenbare Tilda Swinton. Mijn bewondering voor haar is nog maar eens gestegen…

imageimage

Bij deze ook nog even een high five naar Marie, Niel en Andrew, initiatiefnemers van See You Tuesday. Ik zorg er voortaan voor dat ik op dinsdagavond altijd vrij ben. 

Welke films moet ik volgens u op mijn to-watch lijst zetten? Aanraders zijn meer dan welkom.

ROBYN & RÖYKSOPP

Vreugdedans! Eindelijk nieuws vanuit het Robynfront! Ze brengt binnenkort samen met mede-Scandinaviërs Röyksopp een mini-album uit dat ‘Do It Again' zal heten, meer bepaald op 26 mei. Zo lang is dat niet meer wachten, maar voor de ongeduldigen onder ons is er al een klein stukje te beluisteren uit 1 van de nummers 'Monument':

Ze zeggen zelf over dit nummer dat het niet klinkt zoals Robyn ft. Röyksopp of Röyksopp ft. Robyn, maar dat het een geheel nieuwe sound is. En daar geef ik hen gelijk in, maar ‘t klinkt alvast als iets wat een perfecte compagnon zou kunnen worden in de auto of op een zonnige zondag op mijn terras. Laat maar komen!

Oh, en nog fijn nieuws: ze komen naar Pukkelpop! Je kan meer nieuws over de collaboratie tussen deze twee volgen op hun website: http://doitaga.in/.

CURRENT LISTENS

Momenteel ongeveer elke dag minstens 1 keer door de koptelefoon (pendelen is de max!):

Lena Dunham is heldin, ze kan niet alleen een fantastische cast samen brengen om een sublieme serie te maken, maar ze weet daarenboven ook nog eens de juiste muzikanten te kiezen voor de muziek bij die serie. Ze gaf Miguel carte blanche, omdat ze hem zo zalig vindt - wie niet? - en hij maakte er dit van. Adorn him!

Lykke is binnenkort weer volledig terug. Ik draaide haar twee voorbije albums allebei grijs en ik zeg u: het is zij die verantwoordlijk is voor menig potje bleiten… En voor ‘t feit dat ik nu al te hard nadenk over welk lied het wordt voor mijn openingsdans.

Ja, ik weet het, ik ben een sucker voor de liefde. En voor emotionele liederen. Hopeloos geval ik.

LONDON: V&A Musuem & The Glamour of Italian Fashion

Victoria & Albert moeten toffe mensen geweest zijn, aangezien zij één van de tofste musea in Londen naar hen genoemd hebben gekregen. Het stond al lang op mijn te-bezoeken-lijstje en tijdens mijn solo-trip kon ik er eindelijk tijd voor maken. Ik ging er heen met de metro - langs een voetgangerstunnel sta je op een wip binnen vanaf South Kensington station. Je komt er binnen langs de achterkant en moet door een zaal vol sculputren van onder andere Rodin en vol met mensen die die dingen aandachtig natekenen. Meteen in de goeie sfeer.
Mijn doel van de voormiddag: de tentoonstelling ‘The Glamour of Italian Fashion 1945-2014' checken die net van start ging. Je komt er binnen en wordt meteen in het Italiaanse modeverhaal gesleurd: waar(om) het begonnen is, wat de invloed van het fascisme was en vooral hoe er toen al zoveel gevoel voor mode was. De jurken en ensembles die er uitgestald werden en uit de jaren vijftig waren stuk voor stuk adembenemend, en zoiets zeg ik niet snel. Stukken die ik - mochten mijn maten iets minder Botticelli zijn - met plezier vandaag nog zou dragen. Foto's waren niet toegelaten, dus ik kan niet veel tonen, maar ge snapt meteen: die Italiaanders kunnen er wat van. En gaandeweg leert ge: ze hebben zich door de jaren heen bewezen en doen dat vandaag nog steeds. Je leert over de wol-, leer- en zijdeproductie, de prints en de verschillende steden en hun historiek in fashion. Je ontdekt dat 'Made In Italy' een waardevol product en een goed gemarket merk was en is. Moschino, Valentino, Gucci, Armani, Fendi, Pucci, Prada (en Miu Miu), Ferragamo, Bottega Veneta, Versace, Cavali, Dolce & Gabbana, Missoni, Bulgari (sponsor van de expo), Marni, … ze komen allemaal aan bod.
Wat blijft mij het meest bij?
  • dat er vroeger telegrams moesten worden gestuurd over wat je vond van een modeshow. Dat doet u glimlachen als ge aan het fashion circus denkt dat zich in de laatste jaren voltrokken heeft 
  • de bijwijlen grappige designs: Moschino ontwiep bijvoorbeeld ooit een blazer bedrukt met pagina’s uit de Gouden Gids met namen van imaginaire modehuizen op. Hermès is bijvoorbeeld Charmès geworden.
Moschino blazer

  • de beelden van wilde fashionfeestjes met bijhorende excentriek looks in de jaren 70-80 
  • en de beelden van fashion in films: Audrey Hepburn & Elizabeth Taylor waren indertijd grote uithangborden van de Italiaanse modehuizen
  • de ontwerpen in de zaal die de designers zelf uitlicht: allemaal uit de jaren 2000 en later, een lust voor het oog.
12 pond is wat aan de dure kant voor een expo, student af zijn suckt, maar deze was het waard. Ik was oprecht geroerd en mijn respect voor de industrie was toch wat gestegen, ook al ben ik geen fashionista. Een aanrader dus voor iedereen die iets of wat voeling heeft met mode en kunst.

Ook fijn aan het V&A: nadat je het museum hebt bezocht kan je in de binnentuin verpozen aan ‘t water en er een koffie drinken, zalig als de zon schijnt.
De tentoonstelling loopt nog tot 27 juli.